Geschiedenis
'350 jaar Berkenboom', het lijkt wel een eeuwigheid. En toch wordt er in onze school al zo lang les gegeven. Op deze pagina kom je dus iets meer te weten over de geschiedenis van de school, die door Chris Burm en Annemie Beck (leerkrachten geschiedenis) werd vastgelegd in het boek '350 jaar Berkenboom'.
1640-1798:
 De geestelijke dochters willen 'de jonckheit leeren lesen , schrijven, naeyen, spellewerck, ’t Frans leren ende ’t keukenwerck'. De school begint haar 350-jarige geschiedenis in de Nieuwstraat, waar enkele geestelijke dochters enkele huisjes huren om de jeugd te onderwijzen. Na korte tijd worden deze gebouwen te klein en verhuist de school naar de hoek van de Kalk- en Peperstraat, waar ze nu nog steeds is gevestigd. In 1659 moet de school omwille van de verkoop van het gehuurde huis in de Kalkstraat terug verhuizen naar de Nieuwstraat. Later wordt het huis op de hoek van de Kalk- en Peperstraat dan toch definitief gekocht door de vier geestelijke dochters. De schoolgaat dan 'Sint-Jozefschool' of 'Berkenboom' heten, onder financieel beheer van de Oratorianen. Het lerarenkorpswordt eveneens uitgebreid. Met de aankoop van een nieuw huis en door enkele schenkingen, wordt de Berkenboomschool al snel een begrip in de stad.
^top
1798-1815:
De Franse revolutionairen verdrijven de geestelijke dochters en de Berkenboom wordt eigendom van het Bureel van Weldadigheid Door de Franse bezetting moeten de geestelijke dochters de school sluiten. In 1799 wordtin Gent beslist dat de Berkenboomschool als zwart goed openbaar moet verkocht worden. Maar door een akte uit 1700, waarin vermeld stond dat wanneer de geestelijke dochters zouden verdwijnen hun eigendom naar de 'Armendisch' zou gaan, wordt het Bureel van Weldadigheid in 1800 eigenaar van de gebouwen en gronden. Bijna een eeuw langwordt de Berkenboomschool bestuurd door deze organisatie,het huidige OCMW.
^top
1815-1830:
Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, de Hollandse tijd: de oprichting van de congregatie en een nieuwe start voor de school, gesteund door het Bureel van Weldadigheid. Er komt na de Franse Revolutie terug rust in het land. In 1815 wordt de school opnieuw geopend door 2 geestelijke zusters en het Bureel van Weldadigheid. Er wordt eveneens een nieuwe congregatie opgericht met als geestelijke leider de superior van het college.
^top
1830-1879:
Na de Belgische onafhankelijkheid groeit het aantal leerlingen spectaculair: nieuwe gebouwen zijn noodzakelijk. In het midden van de 19e eeuw gaven de zusters aan meer dan 400 kinderen les, ongeveer een derde kreeg kosteloos onderwijs. Regelmatig werd de school uitgebreid, met verbouwingen in 1822, 1840 en 1867.
^top
1879-1884:
De bloeiende school wordt slachtoffer van de schoolstrijd: de zusters verliezen de Berkenboom. Toen de liberalen aan de macht kwamen, werd geoordeeld dat er in de gebouwen van het Bureel van Weldadigheid, geen religieuze activiteiten mochten plaatsvinden, en er enkel een openbare overheidsschool kon blijven bestaan. De zusters moesten dus vertrekken, maar het stadsbestuur koos de kant van de school waardoor de opdracht van de regering niet werd uitgevoerd. Het komt tot een proces in Dendermonde, dat gewonnen wordt door de Berkenboom. Maar door een uitspraak in het hof van beroep in Gent verliezen de zusters toch de Berkenboomschool.
^top
1884-1905: De congregatie op eigen benen: groei van de Berkenboom tussen de Ankerstraat en de Kalkstraat en stichting van bijhuizen
 Door de hulp van deken Van Necke kunnen de zusters de school terug opbouwen in een oude fabriek in de Kalkstraat. Ook worden er verschillende bijhuizen opgesticht in Nieuwkerken, Boom, Verrebroek, Meerdonk en de Gasmeterstraat. In 1904 worden nog verschillende huizen aangekocht door de zusters in de Ankerstraat om de school verder uit te bouwen. Zo kan de school zich verder blijven ontwikkelen tussen de Kalk- en Ankerstraat.
^top
1905-1950:
Onder leiding van de deken en de directeur E.H. Verstraeten breidt de Berkenboom uit. Niet alleen wat de gebouwen betreft, maar ook het aantal zusters, leerlingen en studierichtingengaat spectaculair de hoogte in. Er worden o.a. een beroepsschool en een technische school opgericht, evenals een nieuwe lagere school in de Ankerstraat en er worden ook een nieuwe kapel en een klooster gebouwd.
^top
1950-1990: Democratisering van het onderwijs
 In 1950 komt er een fusie tot stand tussen het College en de Berkenboom. De internen van de Berkenboom nemen hun intrek in het internaat van het College. Eveneens worden de richtingen Wetenschappelijke A en Economische aan het studierichtingenpakket toegevoegd, wat we vandaag de humanioraschool in de Kleine Peperstraat noemen. In 1960 kan de school de gebouwen op de hoek van de Kalk- en Kleine Peperstraat terug aankopen van het stadsbestuur. In 1982 krijgt de school er nog een richting bij: Bedrijfseconomische informatica. Na jarenlange discussie komt in 1989 de eenheidsstructuur tot stand. Ook start de humaniora met een zesjarige Latijnse afdeling. Vanuit de bekommernis om alle kinderen onderwijs te kunnen aanbieden starten de zusters in 1958 met buitengewoon onderwijs tot 18 jaar.
^top
1998-nu: Berkenboom vandaag
Meer dan 3 eeuwen geleden drukten de geestelijke dochters de wens uit om 'in het huis op de hoek eeuwig school te houden'. Het is niet bij dat ene huis gebleven. Aan beide kanten van de Kalkstraat, in de lagere scholen van de Ankerstraat, Gasmeterstraat, Heistraat en Puivelde bruist het van het jonge levenin de Berkenboomscholen.
|
Algemeen 
